Muur niet vlak? Zo hangt het toch strak

De schroeven zitten vast, en toch wiebelt de houder. Of erger: hij staat strak tegen de muur maar is zichtbaar krom getrokken, want de ene schroef pakte eerder dan de andere. Dat ligt zelden aan de houder en bijna altijd aan de wand erachter. Oude muren zijn zelden vlak, en stucwerk verbergt bollingen die je met het blote oog niet ziet maar wel voelt zodra je iets stijfs ertegenaan zet.

Meet eerst hoe krom het echt is

Pak een lat waarvan je zeker weet dat hij recht is, bij voorkeur een aluminium rei van een meter of twee. Houd hem verticaal tegen de muur, dan horizontaal, dan diagonaal, en kijk waar licht doorheen valt. Schuif een muntstuk of een stapeltje vulringen in de opening om de afstand te meten. Zo weet je twee dingen: hoe groot het verschil is en waar het hoogste punt zit. Bij een bolle muur raakt de lat in het midden en valt er aan beide uiteinden licht door. Bij een holle muur is het andersom. Noteer het grootste verschil in millimeters, want dat getal bepaalt welke oplossing zin heeft. Meet ook over de breedte van de houder zelf, dus over die tien of vijftien centimeter waar hij straks daadwerkelijk raakt. Een muur die over twee meter een centimeter bol staat, is over die korte afstand vaak nog geen millimeter uit het vlak, en dan hoef je niets te doen.

Opvullen in plaats van rechttrekken

Tot een paar millimeter los je het op met vulringen achter de schroef die te ver van de muur staat. Gebruik grote carrosserieringen in plaats van kleine, want die verdelen de druk beter over kunststof. Bij iets meer verschil werkt een strookje multiplex of hardboard beter: zaag een reepje op de breedte van de houder en schuif dat achter het lage punt. Blijf bij het opvullen wel binnen de lengte van je schroef, want elke millimeter vulling gaat af van de diepte die de schroef in de plug pakt. Vul je vijf millimeter op, kies dan een schroef die vijf millimeter langer is.

Waarom je nooit met de schroef recht trekt

De verleiding is groot om gewoon door te draaien tot alles tegen de muur ligt. Bij kunststof kost dat je de houder. Je trekt hem scheluw, de klemvorm verandert en de machine of accu klikt er daarna net niet meer goed in. Bij hout of plaatmateriaal knapt er niets, maar de spanning blijft staan en het werk komt op de schroeven en de pluggen terecht in plaats van op de muur. Vuistregel: als je bij het aandraaien voelt dat het geheel begint te vervormen in plaats van vast te lopen, draai je terug en vul je op. Een houder hoort vlak op zijn ondergrond te rusten, niet ertegenaan getrokken te worden.

Wanneer een rachel de goedkoopste oplossing is

Wordt het verschil groter dan een centimeter, of hangt er een hele rij aan dezelfde wand, dan is losse vulling per punt onbegonnen werk. Schroef dan een doorgaande rachel over de volle lengte, bijvoorbeeld een lat van 22 bij 45 mm, en stel die met vulplaatjes op de bevestigingspunten waterpas en vlak. Zet de lat om de 40 tot 50 cm vast en controleer met de rei of hij niet meebuigt met de muur. Daarna schroef je je houders in hout in plaats van in steen, wat het aftekenen en het eventueel verschuiven een stuk eenvoudiger maakt. Je verliest een paar centimeter diepte en dat is meestal de enige prijs.

Meet je muur voordat je iets bestelt of afzaagt, en schrijf het grootste verschil met potlood op de wand zelf. Dan weet je maanden later bij de volgende houder meteen weer met welk vulpakket je moet beginnen.